14.

Kolejnego dnia jest sobota, więc jadę do firmy. Aby nie myśleć o Robbiem, staram się skupić na pracy. Od dziś mam nowe zadanie: wydruki dla klientów. Realizuję zamówienia dla osób prywatnych, szkół i firm. W pewnym momencie zauważam znajomy mi adres e-mail. Otwieram wiadomość i czytam jego treść.

"Witam,

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, akceptujemy z narzeczoną zdjęcie nr 3 wykonane w państwa firmie oraz zaprojektowany wzór zaproszeń ślubnych. Przelew został wykonany za 100 sztuk w formacie A6.

Serdecznie dziękuję za pomoc,

Robbie Picker i Pyrena Morze Enea"

Otwieram katalog na dysku głównym, szukam jego nazwiska i otwieram odpowiedni plik. Na monitorze wyświetla mi się ich wspólne zdjęcie. Zaciskam oczy, aby się nie rozpłakać. Będąc w związku ze mną, planował ślub z Reną. Owszem, po nim można się spodziewać różnych rzeczy, ale nie tego, że będzie chciał się ustatkować. "Albo będzie musiał…" podsuwa mi głos w głowie.

Biorę kilka głębokich wdechów i ponownie otwieram plik. Ustawiam drukarkę odpowiednio i włączam na drukowanie. Trochę to potrwa, zwłaszcza składanie, ale za to mi płacą. Postanawiam wyjść na chwilę, aby zapomnieć o tym wszystkim. Zabieram portfel oraz telefon i wychodzę. Niedaleko firmy jest sklep monopolowy, gdzie pracuje młody chłopak, więc bez problemu zakupuję całą skrzynkę piwa. Przemycam alkohol do swojego biura pod pretekstem paczki, którą zamówiłam jakiś czas temu z Internetu i chwilę później zaczynam pić.

Podobno byłe dziewczyny są najgorsze… Głupota. Gdyby tak było, czy Robbie wróciłby do Reny? Czy ja rozpaczałabym w ciszy, zamiast planować zemstę?

Nie.

Mówi się też, że często pierwsza miłość to ta najmocniejsza, na wieczność… Tak serio? Nie.

Słyszy się też o zdradach… Podobno nigdy się nie wybacza. A jednak… Lovelis dała Pickerowi drugą szansę.

Odstawiam pustą butelkę pod biurko i wyciągam już ósmą, gdy nagle wchodzi Zachary.

- Taylor? Co Ty robisz? Zostaw to. - łapie za butelkę.

- Co Cię to obchodzi!? To twoja wina! - wykrzykuję mu prosto w twarz i wstaję.

Przechodzę kilka kroków i odwracam w jego stronę.

- Nie rozumiem Cię… - podchodzi bliżej.

- Spiskowałeś z Reną! Ty… Ty… Ty… - uderzam go kilka razy pięścią w klatkę piersiową, rozlewając wokół nieco piwa.

- Uspokój się. Jesteś pijana. Oddaj to już. - próbuje wyrwać mi przedmiot.

- Przestań Zach! Nic tu nie znaczysz! - szarpię się z nim, aż szklany przedmiot rozbija się o podłogę. - Żałuję, że tak się do Ciebie zbliżyłam! Byłeś kolejnym błędem mojego życia!

- Tak jak Robbie? Nie trzeba było tak szaleć, mała błyskawico… - mówi, starając się mnie jeszcze bardziej zirytować.

- Ja? Szaleję? Chyba jesteś ślepy… - macham mu ręką przed oczami. - A co do bycia małą błyskawicą… To racja… Przeszłam gwałtowną metamorfozę, wciąż będąc małą córeczką tatusia… Ale teraz nie będzie już tak miło. - podnoszę odłamek szkła i rozcinam mu policzek. - Uspokoisz się czy mam zrobić coś gorszego? - pytam, przysiadając na brzegu biurka.

- Jesteś zupełnie niegroźna. Nie boję się Ciebie. - staje na wprost i usiłuje pocałować, ale odpycham go.

- Jesteś taki odważny? To dawaj! - boksuję go po brzuchu.

Gdy Zach chce mnie uderzyć, kopię go z taką siłą, że słychać tylko jeden wielki huk i dźwięk tłuczonego szkła. Podnoszę wzrok i widzę tylko resztki szklanej ściany. Co ja zrobiłam…?