15.

Siedzę roztrzęsiona przy moim biurku i nie wiem co zrobić. Powiedzieć komuś o tym, że Zach wypadł przez okno? Iść mu pomóc? Czy po prostu udawać, że nic nie wiem? To zbyt skomplikowane. Wyciągam kolejną butelkę piwa i biorę duży łyk, gdy nagle zjawia się mój tata.

- Tay? Co tu tak wieje? - pyta i rozgląda się.

- Wieje? Mi jakoś tak gorąco… - odpieram obojętnie i udaję, że sprawdzam firmowy e-mail.

Ojciec podchodzi bliżej zbitej szyby i wygląda. Spogląda w dół i zauważa leżącego Adagio.

- A to tylko Zach wypadł… - macha ręką i rusza do drzwi. - Zaraz… Co? Zach wypadł? Ten stażysta, o którym zwykle nikt nie pamięta? - kieruje pytające spojrzenie w moją stronę. - A, to nieistotne. Sprzątaczki się nim zajmą. - dodaje i wychodzi.

Dziwi mnie, że nie zapytał się co się stało, czy to moja wina itp. Przecież zawsze troszczył się o mnie, byłam jego malutką córeczką… Aż dziwne jak się teraz zachowuje. Być może jest w tym też moja wina, gdyż ciągle powtarzałam mu, że jestem dorosła i sama dam sobie radę.

Po pracy rodzice jak zwykle czekają na mnie w samochodzie. Jedziemy w ciszy aż do domu. Gdy chcę iść do swojego pokoju, ojciec zatrzymuje się.

- Musimy porozmawiać. - oznajmia. - Zapraszam do kuchni. - bierze mnie za rękę i sadza przy stole.

Razem z mamą siadają naprzeciwko mnie i patrzą.

- Opowiedz nam, co się stało. Zach sam nie wypadł. - zaczyna mama.

- Dajcie mi spokój. Nie wiem. - mruczę pod nosem i odwracam wzrok.

- Taylor, nie udawaj. To było w twoim biurze. Jeśli nie będziesz współpracować, sprawdzimy nagrania z kamer. - tata jest stanowczy.

- Nie wiem. - powtarzam i wstaję. Ruszam powoli do sypialni.

- Okay, przemyśl to sobie i jutro porozmawiamy. - mama mówi delikatnym głosem.

- Nie ma czego przemyśleć. Nie wiem. - odburkuję i trzaskam drzwiami od pokoju.

Kładę się na łóżku i wyjmuję z torebki ostatnią butelkę piwa. Pijąc ją, próbuję zapomnieć o tym wszystkim, chociaż to niełatwe.

Kolejnego ranka schodzę na śniadanie, gdzie czekają już rodzice.

- Razem z mamą podjęliśmy już decyzję. - zaczyna tata, gdy tylko mnie zauważa.

- Jaką decyzję? O co Wam chodzi? - pytam i zaparzam sobie kawę.

- Rozmawialiśmy z twoimi znajomymi oraz obejrzeliśmy nagrania z kamer. Musisz nam coś jeszcze wyjaśnić. - odpiera i bierze łyk herbaty.

- Co dokładnie? - siadam przy stole.

- Kłóciliście się z Zachem, dlatego go popchnęłaś i wypadł przez okno. O co poszło? - mama chwyta moją dłoń.

- Nie mogę powiedzieć. To nie wasza sprawa. - odpowiadam i zaczynam robić sobie bułkę.

- Okay. To możemy Ci odpuścić. Nikogo i tak Zach nie obchodzi. - ojciec kończy ten temat. - A teraz szczerze, słyszeliśmy, że bierzesz narkotyki?

- Co!? - podrywam się z miejsca.

- Siadaj! - ojciec szarpie mnie za rękę w dół.

- Boli! - wyrywam mu się.

- I dobrze! - uderza pięścią w stół.

- Ralph, opanuj się! - matka próbuje nas uspokoić.

- Odpuść Meredith! Nie będziesz mi mówić jak mam traktować córkę! - podnosi się i staje na wprost mnie. - Więc jak jest? - patrzy mi w oczy.

- To moja sprawa! - odburkuję.

- Nie kłam Taylor, nie kłam... - obniża ton głosu i wyciąga z kieszeni moich spodni woreczek z narkotykami.

- Tylko trochę. Przepraszam. - robię smutną minę i spuszczam wzrok.

- No dobra. Trochę. Ale za to masz problem z alkoholem, czyż nie? - dopytuje.

- Widzieliśmy ile wypiłaś i to w pracy, więc nie mów, że nie. - mama także wstaje.

Czuję, że nie ma innego wyjścia niż się przyznać. Odpuszczam obronę i wyznaję wszystko jak było od początku.