| 4 | 7

Idę do samochodu z Rossem na rękach. Zapinam go w foteliku i wsiadam na miejsce kierowcy. Poprawiam lusterko wsteczne i zgarniam list ze zdjęciem z powrotem do koperty, która ostatecznie ląduje w schowku. Odpalam silnik i ruszam do szpitala.

Zostawiam auto na parkingu podziemnym i jadę windą na piętro do Robbiego. Gdy wysiadam z niej, napotykam się na Dylana, który myje podłogę.

- Dylan? Zostałeś salowym? - pytam zaskoczona.

Owszem, mówił, że matka załatwia mu tu pracę i pewnie na sprzątaniu, ale nie sądziłam, że tak szybko ją dostanie.

- Ekhem... - odchrząkuje. - Salową. - poprawia spódniczkę i fartuch.

Wpatruję się w niego przez chwilę bez słowa. Teraz wszystko zaczyna mi się układać w całość. Te różowawe włosy, niemęskie ubrania... I teraz jeszcze "salowa"... Czemu szybciej nie zorientowałam się, że mój kolega jest transseksualny.

- Wszystko okay, Tay? - pyta, patrząc mi w oczy.

Rossek w moich ramionach zaczyna płakać. Chyba się go wystraszył.

- Chyba tak. - zbywam go. - Idę do Robbiego. - wymijam go i zaczynam kołysać syna. - Cichutko... Już dobrze... To tylko wujek Dylan... - szeptam.

Siadam na krześle przed salą, bo widzę, że jego matka jest wewnątrz.
- O Taylor... - Gary podchodzi do mnie, podobnie jak KJ. Obaj są braćmi Robbiego.

- Hej. - rzucam niemrawo i zaczynam szukać w torebce smoczka.

- Matka zabrała nas tu wszystkich. Boi się, że to może być końcówka. - oznajmia KJ i siada z kubkiem kawy z automatu obok mnie.

Wzdycham tylko. Nie chcę nawet myśleć o tym, że może go przy nas zabraknąć.

- Wiem, że to pewnie dla Ciebie trudne. - ojciec Robbiego Ken obejmuje mnie ramieniem. - Jestem z Tobą, wiesz? - spogląda na mnie z czułością. W przeciwieństwie do swojej żony, on mnie lubi.

- Wiem i dziękuję. - odpieram i zerkam na Rossa, który właśnie zasnął.

Siedzimy w milczeniu, gdy nagle z sali od Robbiego wychodzi Caprice.

- Przyjechałaś tu z dzieckiem!? - jest oburzona.

- Tak i jestem świadoma, że nie powinnam, ale nie miał kto z nim zostać, a po za tym może jego obecność dobrze wpłynie na Robbiego. - wyjaśniam ze spokojem.

- Nie obchodzi mnie co Ty myślisz! Nie nadajesz się na matkę! - policzkuje mnie.

Mam ochotę jej oddać, ale przypominam sobie o synku. Nie chcę go zbudzić czy zdenerwować.

- Zajmie się tato wnukiem? - pytam, patrząc na teścia.

- Oczywiście, Taylor. - uśmiecha się do mnie i bierze małego.

- Dziękuję. - szeptam i wstaję z miejsca. Mijam teściową bez słowa. Wdanie się z nią w dyskusję nigdy nie kończy się dobrze.

Wchodzę do sali ukochanego i siadam przy jego łóżku.

- Gdybyś wiedział, co tu się dzieje... Nie mam już sił, Robbie... Twoja matka mnie wykańcza... - mówię, a po policzkach płyną mi łzy. - Bez Ciebie jest cholernie trudno... - ocieram brzegiem dłoni łzy. Muszę być silna.

Dotykam delikatnie jego twarzy. Przez ostatni czas strasznie schudł i zrobił się blady, że przypomina porcelanową figurkę. Siedzę przy nim w milczeniu, nie wiem nawet ile czasu. Nagle do sali wchodzi lekarz.

- Dobry wieczór, pani Dean. - mówi, a ja podnoszę na niego wzrok.

- Nie taki dobry... - odburkuję i wstaję. Jestem świadoma, że muszę wyglądać fatalnie, a on to widzi i nie kryje się z tym.

- Niech pani odpocznie. Pani mąż ma dobrą opiekę. - podchodzi do Robbiego.

Odkłada na bok karty pacjentów i zdejmuje z szyi stetoskop. Osłuchuje Robbiego, notuje coś, ogląda obrażenia i znów coś notuje. Gdy kończy, odwraca się do mnie.

- Nie mam zbyt dobrych wieści, nie będę pani oszukiwał. Stan pani męża nie poprawia się. Poczekamy jeszcze trzy dni i jeśli nic się nie zmieni, odłączymy go. Nie ma sensu przedłużać jego cierpienia. - oznajmia, ruszając do wyjścia.

Opadam na krzesło koło łóżka ukochanego i chowam twarz w dłonie. Nie umiemy powstrzymać łez.

Tak krótko byliśmy małżeństwem..., rodziną...

Niespodziewanie czyjeś dłonie dotykają moich ramion.

- Taylor, jest późno. Odwieść Cię? - słyszę głos Dylana.

- Nie, dziękuję. Mam własny samochód. - odpieram, ocierając mokre poliki.

- Jak chcesz. Ale obiecaj, że zaraz pojedziesz. - mówi i zaczyna zamiatać w kącie sali.

Kilka minut później wychodzę. Na korytarzu nie ma rodziny Robbiego, więc zapewne pojechali z małym Rosskiem do siebie. Za wycieraczką w samochodzie znajduję dwie kartki - jedną od KJ-a, że zabrali małego do domu i czekają na mnie, a drugą od anonima.

Jesteś strasznie naiwna Tay... Robbie nigdy nie wróci do Ciebie, a prawda o twojej przeszłości niedługo ujrzy światło dzienne.

Strzeż się, bo być może twój kochany synek Ross także przypłaci twoje grzechy życiem.

Wracam do domu wyczerpana zarówno fizycznie jak i psychicznie. Zrzucam tylko buty i kładę się na łóżku. Pomimo zmęczenia sen nie przychodzi. Zaczynam przeglądać jeszcze raz wszystkie anonimy. Składam ponownie wszystkie elementy podartego zdjęcia i w tle za mną i Robbiem stoi Dylan i… teściowa oraz Picker… Ale czy któreś z nich mogłoby być dla mnie takie podłe? Owszem, teściowa nie przepada za mną, ale to chyba niewystarczający powód do takiego postępowania?

Odkładam wszystko do szuflady i próbuję zasnąć. Przez dłuższy czas leżę z zamkniętymi oczami, aż w końcu mi się udaje.

W środku nocy dostaję telefon od lekarza. Robbie nie żyje.