| 4 | 4

Lekarz każe opuścić nam salę i wrócić rano, ale ja nie chcę, więc siadam na korytarzu.

- Taylor, mały Ross Cię potrzebuje. Musisz wrócić do domu. - oznajmia Nate.

- Wiem, ale Robbie też mnie potrzebuje. - odpieram.

- Robbie ma tu dobrą opiekę. Nie martw się. Nate ma rację. Musisz wrócić. - Justin przysiada się obok mnie i chwyta za rękę. - Wrócisz do niego z samego rana, a my z Natem zostaniemy z małym. Będzie dobrze, Tay. - przytula mnie i podnosi z krzesła. - Chodź, idziemy. Nie bądź uparta. - prowadzi mnie do wyjścia.

Na parkingu Nate zabiera mi kluczyki i wsiada za kierownicę. Jus siada ze mną z tyłu i obejmuje. Nie wytrzymuję i rozklejam się totalnie.

- On nie przeżyje, czuję to... - szlocham. - To powinno przydarzyć się mi, nie jemu...

- Tay, to nie twoja wina. Nie płacz. Musisz być teraz silna. Dla nich obu. - głaszcze mnie po głowie i ociera łzy z policzków.

Wiem, że mogę na niego liczyć. Że cokolwiek się wydarzy, on zawsze będzie obok.

- Dziękuję, że jesteście. - szeptam.

- Wszystko dla Ciebie, mała błyskawico. - rzuca ze śmiechem Nate.

Z samego rana zgodnie z obietnicą chłopaki zostają z Rossem, a ja jadę od Robbiego. Na korytarzu spotykam matkę Robbiego - Caprice.

- To twoja wina! Jak zwykle, same przez Ciebie kłopoty! - uderza mnie w twarz.

- Moja wina!? Moja!? - krzyczę. - Moja!? Jasne, sama spowodowałam ten wypadek! Przecież ja byłam w domu z Rossem, a on jechał do Ciebie! Głupia byłam, że go puściłam! - policzkuję ją.

- Jasne, zwal wszystko na mnie! Obyś zdechła! Nie zasługujesz na mojego syna! - woła i wchodzi do Robbiego na salę.

Siadam na krześle przed wejściem i biorę kilka głębokich wdechów.

- Wszystko okay? - słyszę czyjś głos, więc podnoszę wzrok.

- Dylan? - jestem zaskoczona.

Dylana znalazłam od dzieciństwa. W pewnym momencie nasze drogi się rozeszły. Ja musiałam kontynuować naukę, bo tak chciał ojciec, a on wyjechał tworzyć z zespołem.

- Taylor? O jeny, to Ty! - rzuca mi się na szyję. - Tyle lat! Tay! - ściska mnie mocno. - Co się dzieje? - pyta, siadając obok.

- Mój mąż miał wypadek. Nie jest z im najlepiej. - wyjaśniam.

- To niefajnie... Ja przyjechałem do mamy. Pracuje tu. - odpiera.

Wzdycham tylko. Nie mam ochoty rozmawiać, choć tak dawno go nie widziałam.

- Dylan, mógłbyś przynieść mi trochę wody. Kiepsko się czuję. - proszę.

- Pewnie. Zaraz wracam. Nie ruszaj się. - odpowiada i rusza do automatu.

Przynosi mi nieco wody w plastikowym kubeczku.

- Dzięki. - biorę łyk i spoglądam na chłopaka.

Jak dawniej różowawe, długie włosy, nieco make-upu i niezbyt męskie ubrania. Nigdy nie był typowym człowiekiem.

- Zespół się sypie, więc chcę, aby mama wkręciła mnie tutaj. Mogę nawet sprzątać. - opowiada, licząc, że chociaż na chwilę uda mu się odciągnąć mnie od najgorszych myśli.

- Niemożliwe... Tyle razem osiągnęliście... - spoglądam na niego.

- Wiesz, chłopaki zaczęli zakładać rodziny i tak jakoś to wyszło. - wyjaśnia.

- Rodzina... Wiesz, ja nie planowałam w rodziny, ale jak już ją mam to nie chce jej stracić. - wyznaję.

Myślę, że mogę mu ufać. - Potrzebuję tylko trochę wsparcia. Teraz zostałam sama z dzieckiem i nie wiadomo czy tak nie zostanie. - czuję, że pojedyncze łzy spływają mi po twarzy.

- Masz mnie, wiesz? - obejmuje mnie, a w tym momencie od Robbiego wychodzi Caprice.

- A więc to tak!? - rusza szybkim krokiem do mnie. - Robbie może umrzeć! Dzieckiem zajmują się obcy ludzie! A Ty! Ty już zarywasz kolejnego! Wiedziałam, że to zły pomysł, aby wyrzekł się dla Ciebie nazwiska! Wyrzekł się rodziny! Dla Ciebie! Dobry Boże! - siada, wachlując się.

- Wyjaśniłabym wszystko, ale myślę, że to i tak nic nie da. Nigdy mnie nie zaakceptujesz, nie? - wstaję i idę do Robbiego.

Siadam przy jego łóżku, chwytam dłoń i zaczynam płakać. Mam tego wszystkiego dość. Te wszystkie anonimy, ten wypadek, ta nienawiść teściowej... Nie wiem ile jeszcze wytrzymam. Czasami chciałabym, żeby te wszystkie groźby, że umrę się spełniły... A czasami, aby to wszystko się nie wydarzyło. Chciałabym inne życie, ale co kogo obchodzi co chcę? Nawet nie Boga. Nie wiem zupełnie czemu Caprice w niego tak wierzy...

Czuję, że Robbie ściska delikatnie moją dłoń. Podnoszę na niego wzrok i widzę, że otwiera oczy.

- Tay... - szepcze.