| 4 | 2

Przez następny tydzień Robbie pomaga mi z dzieckiem, aż pewnego dnia dostaje telefon.

- Dobrze, przyjadę. Będzie dobrze mamo. - wyłapuję z jego wypowiedzi i chwilę potem Robbie wybiega z domu, rzucając krótkie ‘Nie wiem za ile wrócę. To pilne.’.

Zostaję sama i zaczynam mieć obawy. Czy to przypadkiem nie jest jakaś pułapka? Oczywiście Caprice jako jego matka wiedziała o całej sprawie. Być może też dlatego tak bardzo mnie nie lubi. Być może w jej oczach jestem zwykłą morderczynią.

Popołudniu wpada do mnie Justin, który wczoraj wrócił z tournee po Europie.

- Cześć Lil Lightning. - rzuca, cmokając mnie w polik. - Liczyłem, że będzie Robbie, bo chciałem z nim pogadać. - oznajmia.

- Dziś rano pilnie pojechał do matki. - odpieram i biorę na ręce Rossa. Akurat bawiłam się z nim w salonie grzechotką.

- Kurdę, to ważne. - wzdycha ciężko i spogląda się na nas. - Śliczniusi jesteś, wiesz? Pewnie po mamusi. - delikatnie głaszcze małego po rączce.

- Może mi powiesz o co chodzi? - proponuję.

- No nie wiem Tay. Nie chcę Cię denerwować. Dopiero co urodziłaś. - wyjaśnia.

- Jus, bądź ze mną szczery, proszę. I tak już martwię się o Robbiego, bo ktoś mu grozi. Przysyła ciągle listy z pogróżkami. które on przede mną chowa. - wyjawiam mu sekret.

- Listy z pogróżkami? - jest zaskoczony.

- No tak. A coś się stało? - pytam.

- Wiesz… Ja też jeden dostałem. - wyciąga z kieszeni złożoną kartkę. - Zobacz.

Rozkładam ją i zaczynam czytać.

PRZYJACIEL LIL LIGHTNING, NIE?

KAŻDY KTO ZNA CAŁĄ PRAWDĘ O NIEJ, ALE NIE POWIEDZIAŁ ANI SŁOWA, ŻEBY BYŁA WOLNA, A WINA ZA ŚMIERĆ STAŻYSTY NIE SPADŁA NA NIĄ, ZAPŁACI ZA TO ŻYCIEM. PIERWSZY TEN JEJ GŁUPI CIAPATY, POTEM RODZINA, PRZYJACIELE… CHYBA, ŻE SIĘ W PORĘ OPAMIĘTA.

SPRÓBUJ JĄ OSTRZEC CZY POKAZAĆ TEN LIST, A DOBRZE NIE BĘDZIE.

- Właśnie dlatego nie chciałem Ci mówić. Myślałem, że Robbie jako detektyw mógłby coś zrobić. Ustalić kto to wysłał, powiadomić policję i zapewnić Wam bezpieczeństwo, Tay. - oznajmia, gdy widzi, że składam list.

- Muszę porozmawiać z rodzicami i Natem. Może grozić im śmiertelne niebezpieczeństwo, jeśli tak po prostu to zignoruję. To wszystko zaszło za daleko. Zaproszę ich wszystkich dziś na kolację, a Ty mi pomożesz to przygotować. Zerknij proszę na Rossa, okay? - podaję mu dziecko, wstaję i wychodzę z telefonem zadzwonić.

Wieczorem spotykamy się wszyscy w mojej nie za dużej kuchni.

- Okay, teraz powiem o co chodzi. - zaczynam, a głos mi drży. - Zapewne każde z Was otrzymało ostatnio tajemniczy list ze straszną treścią dotyczącą mnie, Robbiego i Zachary’ego, czyż nie? - kontynuuję.

- Owszem Tay. Ojciec rozmawiał już o tym z Robbiem, ale ten stwierdził, że to tylko głupia zabawa. - wyjaśnia moja matka Meredith.

- Tak nie może być. To nie są żarty. I skoro Robbie ma to gdzieś, sama się tym zajmę, tylko, że potrzebuję waszej pomocy. - oznajmiam.

- Taylor ma rację. To niebezpieczne zignorować to. - wtrąca się Justin.

- Ja w to wchodzę, Tay. - dorzuca Nate.

- Więc jak będzie? - spoglądam na rodziców i Pickera z Reną.

- Zgoda. - decyduje za wszystkich mój tata Ralph.

- Więc… Jutro idziemy wszyscy na policję. Pokażemy im to i niech oni się tym zajmą. - zdradzam swój plan.

W tym momencie rozlega się dźwięk mojego telefonu. Dzwoni nieznany numer. Niepewnie go odbieram.

- Halo, czy to pani Taylor Dean? - kobiecy głos odzywa się w słuchawce.

- Tak. Coś się stało? - pytam przejęta.

- Pani mąż jest w ciężkim stanie w szpitalu. Proszę jak najszybciej przyjechać. - słyszę i nagle czuję, że robi mi się słabo.

Komórka wypada mi z ręki na posadzkę, a Justin z Natem łapią mnie w ostatniej chwili nim tracę przytomność.