| 3 | 1.

Wybieram numer do Pickera i czekam aż odbierze, jednak zamiast niego słyszę głos Reny.

- Słucham, tu Pyrena, żona Robbiego. - odzywa się.

- O, cześć Rena. To ja, Taylor. Jest Robbie? Chciałbym z nim porozmawiać. - odpieram.

- Wyszedł akurat do sklepu, powinien niedługo być. - odpowiada, a w tle słyszę głos dziecka. - Przepraszam, ale mała Ana jest głodna. - dodaje.

- Nie ma sprawy. Zadzwonię później. - mówię serdecznym tonem. - A, i jeszcze jedno. Zamówienie jest gotowe. Mogłabym dostarczyć je osobiście, jeśli chcecie. Byłabym około czwartej. - oznajmiam.

- O, byłabym wdzięczna. Z malutką to ciężko gdzieś wyjść, a pocztą to pewnie długo by szło... Więc czekamy na Ciebie. - zgadza się, po czym rzuca krótkie "do zobaczenia" i rozłącza.

Odkładam telefon na biurko i wykonuję kolejne zamówienia, aż do przerwy obiadowej, na którą jestem umówiona z Robbiem Deanem.

Siadam przy stoliku z sałatką warzywną, świeżym ciemnym pieczywem oraz sokiem z czarnej porzeczki i czekam na narzeczonego.

- Już jestem moja mała błyskawico. - cmoka mnie w policzek i wyciąga z lodówki przygotowany posiłek. Kurczak, frytki, surówka i obowiązkowo sok jabłkowy. Wszystko zdrowe i bezglutenowe.

- Chciałeś mi coś powiedzieć, czyż nie? - zaczynam, kiedy siada.

- Tak. - uśmiecha się do mnie, chwytając moją dłoń. - Nie jestem już stażystą.

- Ale… Jak to? - pytam. Nie może teraz opuścić firmy. - Potrzebujemy kogoś takiego jak Ty, więc jak to?

- Wiesz… Długo rozmawialiśmy z Ralphem i stwierdził, że ze stażu to może być mi ciężko utrzymać rodzinę i powinienem mieć pełen etat… - kontynuuje, a ja dalej go nie rozumiem.

- Mów jaśniej. Nie powinieneś mnie teraz denerwować. - ponaglam go. Okay, może zbyt często wykorzystuję przywileje z powodu ciąży, ale w takiej sytuacji to konieczność.

- Nie denerwuję. Po prostu próbuję w elegantszych słowach przekazać Ci iż nie jestem stażystą, bo awansowałem na zastępcę twojego ojca, Tay. - ogłasza w końcu, aż kilka starszych pracownic odwraca się w naszą stronę.

- Ty? Przecież to miało być moje miejsce. - oburzam się.

Od kiedy tylko zaczęłam tu pracę, ojciec obiecał mi taki awans, abym mogła przejąć po nim firmę od razu, a teraz zatrudnił na to miejsce Robbiego?

- Co? Nie wiedziałem. Sorry mała błyskawico. - smutnieje od razu. - Jeśli chcesz to powiem mu, że rezygnuję i tyle. - dodaje i wstaje od stolika.

Znowu zrobiłam coś nie tak. Jak zawsze.

- Zaczekaj. - wołam za nim, ale on już znika ze swoim jedzeniem w korytarzu.

Zamykam oczy, liczę do dziesięciu i wraz ze swoją sałatką ruszam za nim. Gdy staję w progu jego biura, widzę, że siedzi w swoim fotelu zwrócony twarzą do okna.  Na podłodze stoi kilka kartonów z jego rzeczami. Zapewne miał się przenieść do biura obok mojego taty.

- Jesteś na mnie zły? - kładę mu rękę na ramieniu.

- Myślałem, że się ucieszysz… Chciałaś, abym miał dobre relacje z twoimi rodzicami, zarabiał dużo i był zawsze obok, a teraz co? Coś się zmieniło? - podnosi na mnie wzrok, a w jego oczach dostrzegam łzy.

- Nie chodzi o to… Po prostu… W sumie to już nieważne. - macham dłonią i siadam do niego na kolana. - Poczułam się nieco oszukana, ale skoro i tak planujemy się pobrać w przyszłym roku, to fakt które z nas będzie zastępcą nie ma znaczenia. - dodaję i przytulam się do niego.

- Nie ma znaczenia, ale będzie nas dzielić, zobaczysz. Może popełniłem błąd wracając tu do pracy… - wdycha.

- Nie popełniłeś. Dobrze, że jesteś, kochanie. - cmokam go w policzek, a kąciki jego ust lekko się unoszą. - Wiesz… Kiedyś to będzie nasza firma, więc chyba nie powinniśmy się kłócić. - dorzucam.

- Masz rację. - zgadza się i czule mnie całuje.