| 2 | 7.

Zerkam raz na Robbiego, raz na pierścionek i nie wiem co odpowiedzieć.

- Posłuchaj, nie miej mi tego za złe, ale niestety muszę powiedzieć "nie". Nie jestem jeszcze gotowa. - odpowiadam po dłuższej chwili.

- No tak... Tylko się wygłupiłem. - chowa pierścionek i wstaje. - Odwiozę Cię, co? - proponuję otrzepując spodnie.

- Nie bądź zły, Robbie... - odpieram i spoglądam na niego. - Kocham Cię, chcę z Tobą być, ale nie śpieszmy się, okay?

- Nie okay Taylor! - podnosi głos i wylewa wino ze swojego kieliszka na piach.

- Zupełnie Cię nie rozumiem... Może lepiej będzie jak się rozstaniemy? - proponuję i również się podnoszę.

- Zastanów się najpierw czego chcesz od życia, a potem zadzwoń, okay? Mam jeszcze wiele ważnych spraw do załatwienia, które czekają, bo Ty jesteś dla mnie najważniejsza. Ale skoro tak... Zobaczymy czy coś kiedyś z tego wyjdzie. - odzywa się oschle i zaczyna wszystko składać.

- Widzę jak najważniejsza... - burczę pod nosem. - Szkoda, że nie wyleciałeś przez okno jak Zachary! - krzyczę i oblewam go winem z mojego kieliszka.

- Idiotka! - mruczy wściekły, ścierając alkohol spływający mu po twarzy.

- Dupek! - odpowiadam mu, zabieram swoją torebkę i ruszam plażą do wyjścia.

Za dużo się dzieje, za dużo. Kocham go, ale nie umiem z nim być. Może rzeczywiście nie jest dla mnie... Może moim przeznaczeniem jest samotność do końca życia...

Wracając na piechotę pod firmę po swoje auto, staram się nie myśleć o tym co się wydarzyło jednak ciągle mam przed oczami Robbiego Deana z pierścionkiem, patrzącego na mnie z miłością i pragnącego mnie jako swojej narzeczonej. To boli, bardzo boli obie strony, jednak nie mogłam inaczej. Minie kilka dni i przejdzie mu. Nasze osobowości są zbyt wybuchowe i to dlatego. Ale wierzę, że kiedyś się dogadamy i wszystko się ułoży jak powinno.

Następnego dnia w pracy Robbie ani razu mnie nie odwiedza, więc postanawiam podczas przerwy na lunch iść do niego. Odgrzewam w mikrofali tortille, zabieram z lodówki colę i jadę windą na 10 piętro. Wchodzę bez pytania i zauważam coś czego nie powinnam. Dean obściskuje się na biurku z sekretarką mojego ojca. Zaciskam oczy, aby się nie rozpłakać i szybkim krokiem kieruje do windy, gdzie wpadam na mamę.

- Coś się stało, córuś? - pyta z troską, biorąc ode mnie talerz.

- Nic takiego. - kłamię i uśmiecham się sztucznie.

- Skoro tak… - odpuszcza sobie i rusza w kierunku mojego biura. - Chciałam właśnie iść do Ciebie. Przyszło zaproszenie na konferencję dla firmy. Ojciec i ja oczywiście jedziemy, ale Ty także musisz. W końcu przejmiesz po nas interes. - oznajmia i stawia mi posiłek na biurku.

- Co? Nie chcę. - odpieram i rozsiadam się w fotelu.

- Robbie też pojedzie, jeśli o to Ci chodzi. Na kilka dni stażysta z firmy fotograficzno-poligraficznej stanie się gościem od noszenia bagaży. - dodaje.

Świetnie, jeszcze jego tam brakuje. Po tym co dziś zrobił nie chcę go znać.

- Musi? Przecież i tak będzie pełna obsługa wynajęta przez organizatora… - próbuję namówić mamę do rezygnacji z tego pomysłu.

- Tak. Ralph już mu powiedział. - odpowiada i kieruje się do wyjścia. - A, i jeszcze jedno. Wyjazd jest w tę sobotę. - rzuca i zostawia mnie samą.

Po prostu cudownie. Mam jechać na jakąś nudną konferencję, znosić tego cholernego Robbiego Deana i jeszcze użerać się z tymi wszystkimi ludźmi. Przez wydarzenia związane z Pickerem i Adagio mój status społeczny się zmienił i pojawiło się wiele plotek na mój temat. Ledwo ukończyłam szkołę, a już mam pod górkę w życiu. Ale mogłam się tego spodziewać, że konsekwencje moich czynów będą takie a nie inne.