| 2 | 5.

- Lepiej? - pyta Robbie, nieco się ode mnie odsuwając, jednak jego dłonie dalej trzymają mnie w talii.

- Trochę. - odpieram i wyswobadzam się z jego uścisku.

Obchodzę swoje biuro całe dookoła, a następnie przysiadam na brzegu biurka. Patrzymy na siebie w ciszy. Ciszy niepokoju, co dalej z nami? Ciszy zapomnienia? Nie wiem.

- Tay... - przerywa w końcu ciszę. - Przepraszam. - szepta, zbliżając się do mnie.

- Nie masz za co. Ja powinnam przeprosić. - uśmiecham się do niego delikatnie i zarzucam mu ręce na szyję.

- Zapomnijmy o tym, okay? - prosi.

- Ale o czym? O kłótni? Czy o pocałunku też? - dopytuję. Nie chcę go stracić. Nie teraz.

- Tylko o kłótni. - nachyla się do mnie i ponownie całuje.

Spycham ręką całą stertę dokumentów z biurka i siadam wygodniej. Robbie schodzi z pocałunkami po mojej szyi aż do dekoltu, a ja bawię się jego grzywką.

- Kocham Cię Robbie. - wyznaję.

Podnosi na mnie wzrok szczęśliwy. Jego spojrzenie jest pełne miłości, a oczy mają niesamowity błysk. Od kiedy tylko go spotkałam, oczarowały mnie.

- Kocham Cię mała błyskawico. - szepta mi do ucha i delikatnie je przygryza.

Jest zupełnie inny niż Picker czy Zach. Jego dotyk jest delikatny, w każdy pocałunek wkłada całe serce... Po prostu szczerze mnie kocha.

Ściągam z niego koszulkę i przyglądam idealnemu ciału. Pewnie sporo ćwiczy.

- Zaczekaj chwilę. - puszcza mnie i podchodzi do drzwi, aby je zakluczyć.

Wraca do mnie i kontynuuje to co zaczęliśmy. Kolejne ubrania opadają na podłogę. Dean obcałowywuje każdy milimetr mojego ciała, a ja muskam palcami jego tatuaże na ręce i łopatce. W pewnym momencie niefortunnie dłoń Robbiego opada na klawiaturę mojego firmowego komputera, co wcale nam nie przeszkadza. Przecież nic takiego nie mogło się stać. Ignoruję to i oddaję się chłopakowi cała.

Kolejnego dnia zjawiam się chwilę później niż powinnam. Cały poprzedni wieczór i noc spędziłam z Robbiem w jego apartamencie. Za pensję stażysty stać go na niesamowite luksusy.

W biurze czeka na mnie już tata. Nie wygląda na szczęśliwego.

- Hej. - rzucam ostrożnie i odkładam torebkę na bok. - Przepraszam, za spóźnienie. Zaspałam, ale więcej to się nie powtórzy. Obiecuję. - kładę rękę na sercu.

- Nie chodzi o to Tay. Zamówienie od pana Saisa powinno być wczoraj zrealizowane, jednakże ktoś je skasował. - oznajmia w taki sposób, aby wymusić na mnie powiedzenie prawdy.

- Nic o tym nie wiem. - odpieram i siadam w fotelu.

- Rozumiem, że jesteś na niego zła, ale to już przesada. Zachowuj się dorośle, Tay. - jest poirytowany.

- Naprawdę nic nie zrobiłam. Nawet nie wiedziałam, że składał u nas zamówienie. - wyjaśniam.

- Oj Tay, Tay... - tata kręci głową.

W tym momencie przypomina mi się jak Robbie przypadkiem uderzył w klawiaturę. Nie mogę przecież powiedzieć co się wczoraj wydarzyło, więc milknę i segreguję dokumenty, które wczoraj pozbierałam na szybko. Ojciec stoi jeszcze przez chwilę, a potem wychodzi. Być może zrozumiał, że i tak nic nie powiem. Z resztą, cokolwiek nie powiedziałam, zwykle kończyło się awanturą. Gdyby to była mama może bym się przełamała, ale nie przy nim. Nigdy nie mogłam mu ufać. W sumie czy komukolwiek mogę? Zdarzały się przypadki, że rozpowiadano moje prywatne sprawy, że nie mogłam żyć spokojnie. To przez to wszystko stałam się zamknięta w sobie. Życie dało mi niezłą lekcję, muszę przyznać.