| 2 | 1.

Po rozmowie z rodzicami, spod biura rodziców do mojego, odprowadza mnie Robbie Dean.

- Nie sądzisz, że jesteś cholernie irytujący? - pytam się go nagle, gdy zamiast wracać do swoich zajęć, siedzi i opowiada mi o swoim jakże "ciężkim" życiu.

- Nie? - odpowiada niezbyt pewny.

- Jesteś, uwierz. Poznałam się na ludziach. - odpieram i staram się skupić na pracy, ale on znów mi przerywa.

- A wspominałem już o tym, jak moja babcia miała ponad dwadzieścia kotów w domu. Dwadzieścia, rozumiesz? Były tak urocze… Aż w końcu dziadek wystawił ogłoszenie i został im tylko jeden, który teraz mieszka ze mną… - gada bez końca.

- Uroczo… - rzucam sarkastycznie. - Może opowiesz mi więcej, ale kiedy indziej, co? - proponuję.

- No może… - patrzy na mnie i ledwo powstrzymuje się od śmiechu. - Nie. - dodaje po chwili.

- A zamkniesz się za buziaka? - wymyślam na miejscu. Jeden nie zaszkodzi, przecież.

- Za trzy. W usta. - zgadza się.

- Okay. - wstaję z krzesła i podchodzę do niego. - Jeden… - muskam delikatnie jego wargi, podczas gdy on łapie mnie w tali i sadza sobie na kolana. - Drugi… - kolejny krótki całus. - I ostatni, trzeci… - delikatnie złączam nasze usta.

Gdy chcę się odsunąć, Robbie przyciska mnie do siebie i całuje coraz namiętniej. Cholera, mogłam się tego spodziewać.

- Taylor, co tu się dzieje? Robbie, miałeś chyba pracować, a nie mi córkę podrywać! - mama Meredith zagląda akurat do biura i rzuca ze śmiechem.

- Eh, tak tylko... Nic takiego. Spokojnie mamo. - odpieram i wstaję.

Poprawiam koszulkę i siadam do biurka.

- Tak, tak. Niech się pani nie martwi. - Dean również się podnosi. - Jak coś to tu masz numer. Moje biuro jest tam, gdzie kiedyś było Zachary'ego. - dodaje i wychodzi.

Podnoszę wzrok na mamę, która dalej się śmieje.

- Oj Taylor, Taylor... Oby tylko historia się nie powtórzyła... - wzdycha. - Pracuj, pracuj, a ja idę zrobić kawę. Też chcesz? - pyta się.

- Chętnie. Jeśli to nie problem. - odpieram i sprawdzam firmowego maila.

Jest kilka zamówień, więc od razu się za nie zabieram. W międzyczasie przychodzi SMS od Nate'a.

"Wpadnij do mnie dziś wieczorem. Urządzamy z Justinem imprezę. Mamy w końcu co świętować, czyż nie?"

Patrzę przez chwilę na treść i odpisuję mu:

"Sorry, ale nie mogę. Pracuję do późna, a jutro znów od rana. Może innym razem. Przeproś ode mnie Justina.".

Blokuję telefon i skupiam się na tym co mam, gdy znów przychodzi Robbie.

- Pomyślałem, że możesz być głodna. - uśmiecha się do mnie i stawia na biurku karton pączków.

- Wariat. - rzucam tylko i odkrywam się na chwilę od pracy. - Siadaj. - wskazuję na wolne miejsce na kanapie pod ścianą. - Przyda się chwila przerwy. Opowiadaj co tam chcesz.