10.

Kolejnym dniem mojego życia jest znienawidzony poniedziałek. Okay, to dzień jak każdy, tylko dlaczego mamy wtedy same najgorsze lekcje?

Cmokam tatę w polik, wysiadam z samochodu i kieruję się do swojej szafki. Kilka dziewczyn z innych klas patrzy na mnie złośliwie, a Nate stoi Justinem i czekają na mnie.

- Hej. - witam się z nimi i odkładam do szafki niepotrzebne książki.

- Widzę, że w dobrym nastroju dzisiaj jesteś... To pewnie przez Robbiego... - rzuca Nate, za co piorunuję go wzrokiem.

- O co Ci chodzi? Byliśmy pijani. - odburkuję i trzaskam drzwiczkami.

- No... Wiesz... Od kiedy Picker Cię... - Justin pokazuje ruchem ręki, o co chodzi, żeby nauczyciele nie słyszeli. - Stałaś się jakaś... No nie wiem... Inna?

- Wcale się nie zmieniłam. Pleciesz bzdury... - prostuję go i ruszam do sali.

- Wcale? Popatrz jak się zachowujesz! - woła za mną, ale nic już nie odpowiadam. To ja jestem sobą, nie on mną i lepiej wiem czy się zmieniłam czy nie.

- O, Tay. Tu jesteś. - Robbie nagle znajduje się tuż obok mnie.

- Hej. - mruczę pod nosem.

- Ej, co jest? Może kawa dziś popołudniu? - obejmuje mnie ramieniem.

- Zostaw mnie. Masz Renę. - odpycham go.

- Jesteś okropna, wiesz? Człowiek się stara, a Ty co? Nieładnie tak, nieładnie... - karci mnie.

- Wiesz, że mnie to nie obchodzi? Nigdy nie obchodziło mnie co ludzie o mnie myślą... Oni sami też mnie nie obchodzą. - odpieram i zatrzymuję się przed wejściem do sali. - Zobaczymy się na próbie w czwartek. - dodaję i zostawiam go samego.

Po zajęciach wracam do domu na piechotę. Justin musiał jechać po mamę, a z Natem nie miałam ochoty jechać. Ostatnio nasze relacje znacznie się psują. Sais w końcu ma dziewczynę Nię, a Justin stara się być jak najukochańszym i najcudowniejszym, aby Miranda go zechciała. Wchodzę do domu, a mama czeka na mnie przy stole.

- Cześć Tay. Jak było w szkole? - pyta, gdy wchodzę do kuchni.

- Całkiem nieźle. - odpowiadam krótko.

- Na pewno? Wróciłaś sama, widziałam. - docieka dalej.

- No... To skomplikowane. Myślę, że musimy trochę od siebie odpocząć z chłopakami. W czwartek jest próba, to może akurat... - wzdycham. - Co na obiad? - zmieniam temat.

- Zupa brokułowa. Mam nadzieję, że lubisz... Bo ojciec to tak narzeka na to... - wstaje od stołu i wyciąga miseczkę.

- Lubię, lubię... - kłamię. Niechęć do tego dania mam akurat za tatą.

- To cudownie! - nalewa pełne naczynie zupy i stawia przede mną.

Po prostu wspaniale...