| 2 | 11.

Otwieram oczy i rozglądam się zdezorientowana. Nie jest to mój apartament, tylko szpital. Spoglądam w bok i zauważam zmartwionych rodziców. Zapewne któreś z nich mnie uratowało.

- Co się stało? - pytam, choć dobrze wiem co się stało.

- Ojciec znalazł Cię nieprzytomną. Odwołał naszą obecność na konferencji, aby tu być z Tobą. - wyjaśnia.

- Nie musiał. - odpieram i odwracam wzrok.

- Musiałem, musiałem… Czemu chciałaś się zabić mała błyskawico? - pyta tata, przysiadając na brzegu łóżka. - Dostajesz od nas za mało miłości, uwagi? Powiedz. - chwyta moją dłoń i czule gładzi.

- Nie chodzi o Was. - odpowiadam ze smutkiem.

- Więc o Robbiego? - wtrąca mama, a ja tylko przytakuję.

- Ale co się stało? - dopytuje ojciec. - Przecież wczoraj było między wami tak idealnie…

- Właśnie było. Udawał. - wyjaśniam i opowiadam im całą historię. - Jeśli chcecie to możecie poczytać. Wszystko jest w tym czarnym zeszycie, który leżał tuż przy mnie w apartamencie. - kończę swoją wypowiedź.

- Rozmówię się z nimi. Nikt nie będzie tak traktował mojej córeczki. - tata Ralph zrywa się z miejsca i wychodzi.

- Tylko nie rób nic głupiego, dobrze? - prosi mama Meredith, a on tylko burczy pod nosem "Okay".

Z powodu tego co się stało, lekarz prowadzący postanowił zatrzymać mnie na trzydniowej obserwacji. Ugh, jak ja nie lubię tego słowa. Po prostu zbytnio kojarzy mi się z Robbiem.

- Córuś, pani psychiatra do Ciebie. - oznajmia mama kolejnego poranka, gdy siedzę w swoim łóżku po śniadaniu i tępo wpatruję się w ścianę.

- Jak wejdzie. - odburkuję i poprawiam się, by było mi wygodniej.

Psychiatra najpierw zagląda mi w oczy, ogląda ręce i robi kilka notatek, aby po chwili zacząć "wywiad". W swoim jakże do tej pory krótkim życiu, miałam już kilka takich "wywiadów" i znam kolejność pytań na pamięć. "Co się stało? Czemu? Jakie widzisz rozwiązanie? " itp. Odpowiadam na nie, tak jak myślę. Po co kłamać i pogrążać się jeszcze bardziej. Przecież to ma mi pomóc, a nie dodatkowo dobić.

Gdy wieczorem jem kolację, w mojej sali zjawia się Nate i Justin.

- Słyszeliśmy co się stało, Taylor!- oznajmia Sais i mocno mnie ściska, zupełnie zapominając, że jesteśmy skłóceni.

- Chciałaś odejść w kłótni? - pyta Muncy i przytula mnie z drugiej strony.

Nadmiar miłości: właśnie stwierdzono.

- Nooo… Nie. Po prostu wszystko już mnie przerosło. - odpieram i wskazuję im na krzesła. - Dobrze, że możemy sobie wszystko wyjaśnić. - stwierdzam.

Każdy kolejno mówi co mu leży na sercu, a potem razem podejmujemy decyzję o zgodzie między nami. Gdy rozmowa schodzi na inne tematy i chłopaki rozgadują się o swoim życiu, wspominam im o tym jak będzie wyglądać moje. Praca od poniedziałku do soboty przez 6h dziennie, wieczorami terapie z psychiatrą i dwa razy dziennie przyjmowane leki.

- Wszystko powinno być okay już tak za miesiąc. - dodaję na koniec.

- To dobrze Tay, bo chcemy spędzić z Tobą trochę czasu. O dawnych kumplach się pamięta, co nie? - Nate uśmiecha się do mnie tak szczerze jak jeszcze nigdy.

- Dokładnie. - zgadzam się z nim.

Resztę czasu, dopóki pielęgniarka ich nie wyprasza, spędzamy na wspominaniu wspólnych chwil. Brakowało mi ich, ale nie zdawałam sobie z tego sprawy aż do teraz.