| 3 | 7.

Zatrzymuję się w połowie drogi do centrum handlowego, gdyż w jednej z kawiarni zauważam ich. Państwo Adagio siedzą przy stoliku z Robbiem Deanem i Pickerem. Więc o takich sprawach mówił Picker i przed tym chciał chronić mnie Dean. Wpatruję się w nich, zupełnie ignorując padający deszcz.

Dwa miesiące temu Robbie zapewniał mnie, że rodzina Adagio już na zawsze opuściła USA, a jednak kłamał. Tylko dlaczego zamieszany jest w to Picker…

Zbieram w sobie całą odwagę jaką mam i kieruję się ku nim, lecz gdy tylko przekraczam próg robi mi się słabo.

- Oddychaj Tay, oddychaj… - uspokajam się, a wtedy dostrzega mnie mama Zachary’ego.

- O popatrz! Tam jest! Może z nią porozmawiamy! - wskazuje mnie palcem.

W tym momencie Robbie odwraca się i zrywa z miejsca.

- Taylor, co tu robisz? - pyta ściszonym głosem, lecz nie odpowiadam mu.

Tracę przytomność w jego ramionach.

Otwieram oczy i pierwsze co zauważam to zmartwiona twarz Robbiego.

- Już dobrze Tay… Już dobrze… - gładzi moją dłoń. - Doktor pomógł Ci i wszystko jest okay. - cmoka mnie w brzuszek.

- Może i ze mną jest okay, ale nie między nami… - szeptam i odwracam wzrok w drugą stronę.

Szpitalny pokój jest mały, jednoosobowy z łazienką (a przynajmniej tak sądzę). Przez okno widać tylko korony drzew i deszczowe chmury, więc na pewno jest on gdzieś na górnym piętrze.

Leżę w ciszy, zupełnie ignorując obecność Robbiego. Dean także nic nie mówi. Zapewne nie wie jak ma mi to wszystko wyjaśnić…

- Hej Taylor. - do sali wchodzi Picker, poznaje go po głosie.

- Hej. - odburkuję tylko, nawet na niego nie spoglądając.

- Słuchaj, musimy pogadać… - zwraca się do mojego narzeczonego. - Sami. - dodaje ciszej, ale i tak to słyszę.

- Okay. - zgadza się i wstaje. - Zaraz wrócę, kochanie. - muska mój policzek wargami i wychodzi z Pickerem.

Mam już dość tych wszystkich tajemnic. Najpierw okazał się prywatnym detektywem i chciał wydać mnie w ręce policji, teraz coś knuje z Pickerem i rodziną Zachary’ego. Pomimo iż nie czuję się zbyt dobrze, podnoszę się z łóżka i powoli kroczę korytarzem za nimi, aby cokolwiek podsłuchać, jednak pielęgniarka szybko zgarnia mnie z powrotem do mojego pokoju.

Dean nie zjawia się u mnie aż do wieczora.

- To była bardzo ważna sprawa, sorry. - oznajmia od wejścia i przysuwa sobie krzesło.

- Taaa… Kolejna ważniejsza niż ja. - odpieram ze złością w głosie.

- Taylor… Przecież Ty jesteś najważniejsza… - chwyta moją dłoń, jednak ją wyrywam.

- Kłamiesz! … Znów. - zaciskam oczy, aby się nie rozpłakać. - Gdyby tak było, to czemu mnie wystawiłeś? Czekałam ja, goście, ksiądz… A Ty tak po prostu nas olałeś… - wypominam mu ostatnie wydarzenia, a poprzez trzymanie palca na jego ustach nie pozwalam mu się wtrącać i wyjaśniać.

Teraz moja kolej, aby coś powiedzieć.

- Przed ślubem stałeś się zimny…, zacząłeś często znikać…, coś ukrywać… Zachowywałeś się jak nie ten Robbie Dean, w którym się zakochałam. - kontynuuję, a w jego oczach zauważam coś co ciężko określić jednym słowem… Coś jak mieszająca się złość i rozpacz. I dobrze, niech wie co traci. - Czasami żałuję dnia, w którym Cię poznałam… W którym otworzyłam swoje serce dla Ciebie… Zniszczyłeś nas… Ale bardziej mnie. - mówię, choć trudno mi to wypowiedzieć. - A teraz nic już nie mów, tylko wyjdź i daj mi spokój. Tym razem do definitywny koniec. - zdejmuję pierścionek zaręczynowy i wciskam mu w dłoń.

Robbie tylko wzdycha i wychodzi. Gdy zamykają się za nim drzwi, po moich policzkach zaczynają spływać łzy. Najpierw pojedyncze, a potem całymi strumieniami. Ale kto powiedział, że rozstania są łatwe…?